హాస్యధారావాహిక - అమృతం

ఈ మధ్యన భారతీయులకు పరదేశీ హాస్యధారావాహికల మీద దృష్టి మళ్ళింది. Friends, Two and a half men, Big bang theory, How I met your mother మొదలైన ధారావాహికల గురించి ప్రవాసభారతీయులు మాట్లాడుకోవడం తరచూ నేను వింటుంటాను. నేను చూసిన రెండు మూడు ధారావాహికలు నిజంగానే హాస్యభరితంగా ఉన్నాయి. కాకపోతే వీటితో నాకు రెండు చిరాకులు ఉన్నాయి. మొదటిది అశ్లీలత (కొంచెం కూడా విలువలని చూపించకపోవడం) ఐతే రెండోది బలవంతంగా నవ్వించాలనుకోవడం (తెర వెనుక నవ్వులు, చప్పట్లు గుప్పించడం). అయినప్పటికీ వీటిల్లో చాలా సృజనాత్మకత ఉంటుంది. అది నిజంగా అభినందనీయం.

పశ్చిమదేశాలు ఏం చేస్తే అది అనుసరించడం అలవాటైపోయిన మన దేశంలో అలాంటి చిత్రాలు ఊపందుకున్నాయి కానీ, నాకు తెలిసి ధారావాహికలు మాత్రం ఇంకా మొదలవ్వలేదు. ఉత్తరభారతదేశంలో Laughter challenge పేరిట హాస్యాన్ని పండించగలిగారు. ఈ కార్యక్రమంలో పాల్గొన్న కొందరు ఆ తరువాత అదే వృత్తిగా ఎంచుకొని విజయం సాధించారు. వాళ్ళల్లో ప్రముఖుడు రాజూ శ్రీవాస్తవ్ చాలా కీర్తి గడించాడు. దక్షిణాదిలో తమిళులని చూస్తే, వాళ్ళూ చాలా హాస్యభరితమైన ధారావాహికను సృష్టించగలిగారు. "లొల్లు సభ" పేరితో వారు చలచిత్రాలకు వ్యంగ్యరూపాలను చిత్రించి ప్రేక్షకుల మెప్పు పొందారు. కాకపోతే ఈ రెండిట్లో కూడా ఎంతో కొంత అశ్లీలత, వ్యంగ్యం ఉన్నాయి.

ప్రపంచం అంతా ముగ్గులు వేసుకున్నాక లేస్తూ ఆవలించడం అలవాటైపోయిన కొత్త తరం తెలుగువాళ్ళకు ఇలాంటిది ఏముందా అని ఆలోచించుకోవలసిన పరిస్థితి లేకుండా ఎంతో చక్కటి అభిరుచి ఉన్న గుణ్ణం గంగరాజు గారు (Just Yellow అనే పతాకంపై) అమృతం హాస్యధారావాహికను మొదలుపెట్టారు. ఈయన ప్రమేయం ఉన్న చిత్రాలు అన్నీ నాకు నచ్చినవే -- Little soldiers, ఐతే, అనుకోకుండా ఒక రోజు, అమ్మ చెప్పింది మొదలైనవన్నీ చక్కటి చిత్రాలు. అమృతంలో ఎక్కువ అంకాలు ఎవరు దర్శకత్వం వహించారో తెలియదు కానీ, మొదట్లో కొన్ని చంద్రశేఖర్ ఏలేటి (ఐతే, అనుకోకుండా ఒక రోజు చిత్రాలకు దర్శకుడు) చివరిలో చాలా భాగాలు హర్షవర్ధన్ (కొన్నాళ్ళు అమృతం పాత్రను పోషించిన చక్కని నటుడు), వాసు ఇంటూరి (సర్వం పాత్రతో సంచలనం సృష్టించిన మరో చక్కని నటుడు) దర్శకత్వం వహించారు. చాలా అంకాలకు రచన చేసింది గుణ్ణం గంగరాజు గారే!

వివిధదశల్లో అమృతం పాత్రను ముగ్గురు నటులు పోషించారు -- శివాజీ రాజా, senior నరేశ్, హర్షవర్ధన్. అలాగే సంజీవని పాత్రను కూడా ముగ్గురు (?) నటులు పోషించారు (ఝాన్సీ, ఉమా మహంతి, సుప్రజ). ఆంజినేలు, శాంతలుగా గుండు హనుమంతురావ్, రాగిణి అద్భుతంగా నటించారు. అమృతరావు మరదలు పద్దుగా స్వాతి, మామగారిగా కనకాల దేవదాస్ నటించారు. అప్పాజీ గా శివన్నారాయన నూటికి నూటొక్కపాళ్ళు న్యాయం చేశారంటే అతిశయోక్తి కాదు. అప్పుడప్పుడూ కనిపించి వెళ్ళిపోతూ ఉండే పాత్రలు చేసినవాళ్ళు (kidnapper గా చేసిన వ్యక్తి, కిరాణా కొట్లో పనిపిల్లగా చేసిన అమ్మాయి, రాధ-మధులో పద్మశ్రీకి సహాయకుడిగా చేసిన అబ్బాయి -- వీళ్ళ పేర్లు తెలియవు కానీ...) కూడా బాగా చేశారు.

ప్రపంచంలో ఎంతో ఖర్చుపెట్టి తీసిన, పేరు పొందిన హాస్యధారావాహికలు కొన్ని మాత్రమే 300 అంకాలు (episodes) పూర్తి చేసుకున్నాయి. అలాంటిది అతి తక్కువ ఖర్చుతో తీసిన అమృతం ధారావాహిక 313 అంకాల పాటు నడిచింది. ఈ అంకాలను ఒక్కొక్కటిగా Just Yellow పతాకం వారు YouTube లో చేరుస్తున్నారు. దాదాపు అన్ని అంకాలు ఎంతో కొత్తదనంతో, నిజాయతీతో ఉంటాయి. ఈ ధారావాహికలో నాకు నచ్చిన విషయాలు:

• ప్రతి  frameలోనూ హాస్యాన్ని బలవంతంగా పుట్టించడానికి వ్యంగ్యాన్ని వాడలేదు. నిజానికి ఈ ధారావాహిక మొత్తంలో ఎవ్వరూ ఎవరినీ అనవసరంగా అవమానించరు/కించపరచరు.
• అశ్లీలత కొంచెమంటే కొంచెం కూడా లేదు! తాగుడూ, జూదం, ధూమపానం వంటివి కూడా లేవు. పిల్లలకు సంకోచం లేకుండా చూపించవచ్చును.
• తెలుగుదనం -- దీని గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. ఈ ధారావాహికలో ఎక్కడికక్కడ చక్కటి తెలుగుపదాలు వినబడుతూ ఉంటాయి. అక్కడక్కడా సంస్కృతసమాసాలను కూడా దంచారు. ఇక తెలుగు, ఆంగ్ళం కలిపి ప్రాస వ్రాయడం ఆ రచయితకు వెన్నతో పెట్టిన విద్య అనుకుంటాను. "నేరచరిత్రను నెరేట్ చేస్తాను", "కొరిమి దెయ్యంలా courier service అన్నావ్" లాంటి ప్రయాసప్రాసలు భలేగా నవ్విస్తాయి. నిజానికి ఒక వ్యాపారాత్మకమైన దూరదర్శనస్రవంతి (TV channel) లో episode ని అంకం అని పిలిచిన ఏకైక ధారావాహిక ఇదేనేమో!
• పాత్రధారులు -- అప్పాజీ, అమృతం, ఆంజినేలు, శాంత, సంజీవిని, సర్వం -- ఎవరికి వారే అద్భుతంగా నటించారు. వీళ్ళకు చలనచిత్రాలలో అవకాశాలు లేకపోవడం చలనచిత్రసీమ ఎంత దుస్థితిలో ఉందో తెలుపుతోంది. అందరి ఉచ్చారణ చక్కగా ఉంది. ఎక్కడా వంక పెట్టడానికి లేదు.
• ఒక ఏడాదంతా హాయిగా నవ్వుకునేటన్ని అంకాలు ఉన్నాయి. మరుసటి ఏడాది మళ్ళీ చూస్తే మళ్ళీ నవ్వొస్తాయి :)

మొదట్లో ఈ ధారావాహికకు ఎంతో ఆకర్షనను కలిగించినది మాత్రం రచయిత సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారు. ఆయనకు మాత్రమే సాధ్యమయ్యే శైలిలో ఆంగ్ళ, తెలుగు పదాలను చక్కగా కలిపి - హాస్యం, తేలికదనం, కవిత్వం, కొత్తదనం కలిపి వ్రాసిన "ఒరేయ్ ఆంజినేలు" అనే పాట తెలియని మధ్యతరగతి తెలుగు వాడుండడేమో.  అది స్వరపరిచి, వినిపించిన కళ్యానీ మాలిక్ కూడా చక్కటి ప్రావిణ్యం కనబరిచారు. పాటను క్రింద వ్రాస్తున్నాను. ఇలాగ వ్రాసేవరకూ ఈ పాటకు రెండు చరణాలు ఉన్నాయని అనుకోలేదు.

హయ్యోలు, హమ్మోలు -- ఇంతేనా బ్రతుకు హు హు హు
ఆహాలు, ఓహోలు -- ఉంటాయి వెతుకు హ హ హ
మన చేతుల్లోనే లేదా రీమోట్ కంట్రోల్
ఇట్టే మార్చేద్దాము ఏడుపుగొట్టు ప్రోగ్రాంలు
వార్తల్లో హెడ్లైన్సా మనకొచ్చే చిలిపి కష్టాలు
అయొడింతో ఐపోయే గాయాలే మనకు గండాలు

ఎటో వెళ్ళిపోతూ నిను చూసింది అనుకోవ ట్రబులు?
హల్లో హవ్డూయుడూ అంటూ అంటోంది అంతే నీ లెవెలు
ఆతిథ్యం ఇస్తానంటే మాత్రం వస్తుందా?
తీరిగ్గా నీతో కాలక్షేపం చేస్తుందా?
గాలైనా రాదయ్యా నీదసలే ఇరుకు అద్దిల్లు,
కాలైనా పెడుతుందా నీ ఇంట్లో పెనుతుఫానసలు?

ఒరేయ్ ఆంజినేలు తెగ ఆయాసపదిపోకు చాలు
మనం ఈదుతున్నాం ఒక చెంచాడు భవసాగరాలు
కరెంటు, రెంటు, ఎట్సెట్రా మన కష్టాలు
కర్రీలో కారం ఎక్కువ అయితే కన్నీళ్ళు
నైటంతా దోమల్తో ఫైటింగే మనకు గ్లోబల్ వార్
భారీగా ఫీలయ్యే టెన్షన్లేం పడకు గోలీమార్!

ఈ పాటకు వెనక వచ్చే రేఖాచిత్రాలు (sketches) కూడా చాలా హాస్యభరితంగా, కొత్తగా ఉన్నాయి. "చెంచాడు భవసాగరాలు" అనడం సిరివెన్నెల చేసిన ప్రయోగం చాలా అభినందనీయం. అన్ని కష్టాలనీ రెండు మాటల్లో తేల్చి  పారేశారు. ఏదేమైనా ఈ ధారావాహిక ప్రతి తెలుగువాడూ చూసి తీరాల్సినది!

రాధ-మధు

ఒకరోజు ఊరికెనే youtubeలో ఏదో వెతుకుతుంటే "రాధ-మధు" ధారావాహికలో ఒక అంకం (episode) ఎదురైంది. చూస్తే Maa TV వాళ్ళు ఆ ధారావాహికనంతా high resolutionలో youtube లో ఉంచారు. సరే అని ఆ అంకాన్ని నొక్కి చూస్తే ఎందుకో నచ్చింది. అలాగ నెమ్మదిగా అంకం తరువాత అంకం పూర్తి చేసుకుంటూ మొత్తానికి ఆ ధారావాహికను రెండు నెలలు తిరక్కుండా పూర్తిగా చూసేశాను (450 అంకాలు). ఒక్క ముక్కలో చెప్పలంటే అద్భుతంగా ఉంది. ఈ ధారావాహికలో నాకు నచ్చిన కొన్ని అంశాలను ప్రస్తావిస్తే ఆ విశేషాలు నచ్చినవారు కూడా ఈ ధారావాహికని చూసి సంతోషిస్తారని ఈ టప వ్రాస్తున్నాను. చదువర్లు గమనించాల్సిన విషయం ఏమిటంటే రాధ పూర్తి పేరు రాధాకృష్ణ, మధు పూర్తి పేరు మధూళిక.

• బలమైన స్త్రీపాత్రలు: రాజరాజేశ్వరి, మధూలిక, జానకమ్మ (రాధారాణి) ముఖ్యపాత్రలు కావడంతో వాటికి బరువుని కల్పించడం సహజం. కానీ అక్కడక్కడ కనబడే పాత్రలను కూడా చాలా చక్కగా రూపించారు. ఉదాహరణలు:
• జూలూ, రాధ class కి ఎందుకు రావట్లేదో కనుక్కోమని తన friend ని అడుగుతుంది. ఆ friend కి పట్టుమని పది సన్నివేశాలు కూడా ఉండవు. కానీ, ఎంతో పరిపక్వతను కనబరుస్తుంది. ఆమె చెప్పే నాలుగు మాటల్లో కూడా చాలా అనుభవం కనబడుతుంది.
• గోదావరి (రాధ వాళ్ళింట్లో పనిమనిషి) రెండు మూడు సార్లు రాధను ఎదిరించి మంచి చెప్తుంది. ఆ చెప్పటంలో కూడా ఆవేశం కంటే ఆవేదన ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. ఆ పాత్ర చాలా చక్కగా అల్లారు.
• సున్నితత్వం ఉన్న పాత్రలు: దాదాపు అన్ని పాత్రలలోనూ సున్నితత్వాన్ని చూపించారు (బహుశా, మూర్తి తల్లి పాత్ర తప్ప). రెండు మాటల్లో ఎంతో లోతును ప్రదర్శించే అవకాశం దాదాపు అన్ని పాత్రలకూ లభించింది. ఉదాహరణలు:
• మధూలిక రాధను విడిచి వెళ్ళిపోయే ముందు (అతనికి తెలియదు వెళ్ళిపోతోంది అని) చక్కగా వండి కొసరికొసరి వడ్డించి వెళ్ళిపోతుంది. అది చాలా బాగా అనిపించింది నాకు. 
• రాధ అత్యవసరమైన పనిని తన ఉద్యోగికి చెప్పి, "నాకు lunch time లోపల పని జరగాలి", అంటాడు. ఆ ఉద్యోగి వెళ్తూంటే, "చూడండి, మీరు lunch రోజూ చేసే time కే చెయ్యండి", అంటాడు. ఇందులో శ్లేషతో కూడిన హాస్యం కలిగే అవకాశమున్నా, రాధ కళ్ళల్లో ఆ సున్నితత్వం కనిపించి సన్నివేశాన్ని పండించింది. ఇలాంటి సన్నివేశాలు ఎన్నో చూస్తుంటే ఈ తిట్టుకోవాడాలు, కొట్టుకోవడాలు ఉన్న చలనచిత్రాల కంటే ఈ ధారావాహికల్లోనే మనసుకు కాస్త ఊరట కలుగుతుంది అనిపించింది.
• చక్కని మాటలు: మాటల రచయిత ఎవరో తెలియదు కానీ, మంచి హాస్యాన్ని, పదాల వాడుకలో మెళకువని, మనసుని స్పృశించే భావావేశాన్ని కనబరిచాడు. దాదాపు ప్రతి రెండు అంకాలకు ఒకసారి "హమ్మ, భలే మాట వాడాడురా" అనిపించింది. మచ్చుకు మూడు చెప్తున్నాను.
• ఒక కార్మికనాయకుడు ఆ కర్మాగారానికి managerతో మాట్లాడే సందర్భంలో, "మీరేం చేసినా చూస్తూ ఊరుకోవడానికి మేమేమి గాజులు తొడుక్కుని కూర్చోలేదు" అంటాడు. వెంటనే ఆ manager, "మన factoryలో గాజులు తొడుక్కుని పని చేసే వాళ్ళు చాలామంది ఉన్నారు. వాళ్ళను అవమానించడం దేనికి? విషయం చెప్పండి.", అంటాడు. ఆ సన్నివేశానికి ఆ మాట వలన ఎంతో అందం చేకూరింది.
• మిత్రా రాధను వెక్కిరిస్తూ, "ఆరంభించకుండా ఆగిపోయేవాడిని అధముడు అని, ఆరంభించి మధ్యలో వదిలేసేవాడిని మధ్యముడు అని, ఆరంభించిన పనిని పూర్తిచేసేవాడిని ఉత్తముడు అని అంటారు" (భర్తృహరి సుభాషితం), అంటాడు. రాధకు చాలా కోపం వచ్చి, "ఆరంభించక ముందే అపశకునం పలికేవాణ్ణి 'వాయి మూడు' అంటారు", అంటాడు. రచయత భాషాచాతుర్యాన్ని ప్రదర్శించడంతో చక్కని హాస్యం పండింది. ఇలాంటి హాస్యం ఇంకా చలా చోట్ల ఉంది.
• మూర్తి మధూళికతో మాట్లాడుతూ రాధ దగ్గరనుండి భరణం అడగమని అంటాడు. ఇన్నాళ్ళు తను రాధ కుటుంబానికి చేసిన సేవకు ప్రతిఫలంగా అడగడంలో తప్పులేదని, అందులో గౌరవం పోయేదేమీ లేదని అంటాడు. అప్పుడు మధూ, "ఎవరు నన్ను గౌరవించినా గౌరవించకపోయినా, నన్ను నేను గౌరవించుకోవాలి కద మూర్తి", అంటుంది. ఆత్మగౌరవాన్ని ఇంత చిన్న మాటల్లో చెప్పడం నాకు బాగా నచ్చింది.
• రాజేశ్వరి, మిత్ర, గోపాలం -- వీరి స్నేహం: ముగ్గురికి ముగ్గురు ఎంతో మానసికపరిపక్వత కలిగినవాళ్ళయ్యుండి కూడా చిన్నపిల్లల్లాగా మాట్లాడుతూ వృద్ధాప్యం మనిషిలో ఉల్లాసానికి అడ్డు కాదు సుమీ అనిపిస్తారు. పెద్దరికం ఎంత కనబరుస్తారో, మాటలు అంత తేలికగా ఉంచుతారు.
• తెలుగుదనం: ఎక్కడా మాటల్లో అతిగా ఆంగ్లాన్ని వాడలేదు. వాడినా అది information కోసమే వాడారు. ఉదాహరణకి నాకు french leave అంటే ఏమిటో ఈ ధారావాహిక ద్వారానే తెలిసింది. అక్కడక్కడ శతకపద్యాలను, మంచి సామెతలను గుర్తుచేశారు. మామూలు సన్నివేశాలలో "మార్దవం" లాంటి పదాలను వింటే మనసు పొంగిపోయింది. ఒక చోట బాపి, "మూర్తి ఉన్నాడా అండి", అని మూర్తి మరదల్ని అడిగితే "మూర్తి గారు" అనలేదు అని ఆమెకు కోపం వచ్చి, "ఓయ్, ఏమిటి? నువ్వేదో బొడ్డు కోసి పేరు పెట్టినట్టు, పేరు పెట్టి పిలుస్తున్నావు?" అంటుంది. ఆ మాట విని ఎన్ని రోజులైందో!
• చిలిపిదనం: మొత్తం ధారావాహిక అంతా బోల్డంత చిలిపిదనం ఉంది. రాధ, మధు లాంటి యువదంపతుల మధ్యన అది ఉండటం సహజమే, కానీ వెంకట్రావు, జానకమ్మ వంటి వృద్ధదంపుతల మధ్యన కూడా చాలా చిలిపి సందర్భాలు చూపించారు. చూస్తూనే పెదాలపైన చిరునవ్వు వెలియవలసిందే!

 వెఱసి రాధ-మధు ఒక పరిపూర్ణమైన ధారావాహిక అయ్యింది. తీరిక ఉన్నవాళ్ళు తప్పకుండా ఇది చూడాలని నా సలహా.

TV చూస్తున్నప్పుడు ప్రేక్షకుల హాస్యభరితవ్యాఖ్యలు

మనం TV చూసేది వినోదం కోసం. సాధారణంగా ఆ వినోదం కేవలం TVలో వచ్చే విషయానికే కాక, మన చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు చేసే వ్యాఖ్యలకు కూడా వస్తుంది. అలాంటివాటిలో నాకు నచ్చిన కొన్ని చెప్దామన్నదే ఈ వ్యాసం ప్రధానోద్దేశం.

అసలు ఈ విషయం తలుచుకుంటే నాకు గుర్తొచ్చేది పెద్దవాళ్ళే - అంటే బామ్మలు, తాతలు మొ. వాళ్ళు. పూర్వం నాటికలు చూస్తున్నా, కావ్యాలు చదువుతున్నా ప్రేక్షకుడు/చదువరి చాలా నిమగ్నమై చేసేవారు అని అనిపిస్తుంది. వాళ్ళకు కథలోని ఒక పాత్ర ఆవేశాన్ని అనుభవించడం అలవాటేమో. ఇలాంటి వాళ్ళు TV ముందు చేరారంటే, ప్రతినాయకుడికి ఆయుస్షు మూడినట్టే "అమ్మ నీయమ్మకడుపు మాడ", "అమ్మ తత్తుకొడకో", "వీడి అసాధ్యం కూలిపోను", "వీడి బొంద పెట్ట" వంటి వ్యాఖ్యలు అనాయాసంగా, అప్రయత్నంగా వచ్చేస్తాయి. ఇక ధారావాహికలో ప్రతినాయకుడో లేక ఒక చెడ్డ పాత్రో దుస్థితిపాలైతే కర్మసిద్ధాంతాన్ని వీళ్ళే వల్లించేస్తారు. "ఇప్పుడు తిక్క కుదిరిందా దొంగవెధవ. నిరుడు ఏడిపించుకు తిన్నారు కద దాన్ని. దేవుడు బాగా చేశాడు", అని అంటుంటే "వీళ్ళ దృష్టిలో దర్శకుడు దేవుడన్నమాట", అనిపిస్తుంది.

ఈ బామ్మలకి క్రికెట్ అంటే కూడా ఆసక్తి ఉంటుంది. ఏ తెండుల్కరో slipలో ఒక catch పడితే వెంటనే, "అమ్మ నాయనో. పండు పట్టేశాడురా", అంటారు. చిన్నప్పుడు వీళ్ళ కామెంటరీ వినే, మా అన్నదమ్ములం ఎవరైనా పనికిమాలిన shot కొట్టి outఅయితే, "పండి ఇచ్చి పక్కకెళ్ళాడు" అనడం అలావాటైంది. కొంచెం రామాయణభారతాదికావ్యాలను చదివినవాళ్ళైతే క్రికెట్ ఆటగాళ్ళను పౌరాణిక పాత్రలతో పోలుస్తూ ఉంటారు. అగార్కర్ bowling కి వస్తే, "వచ్చాడండి కర్ణుడు. ఇక పరుగులని దానం చేస్తూనే ఉంటాడు, చేతిలో ఎముక లేకుండా", అనడం చూసి నేను పడిపడి నవ్వుకున్నాను.

ఆ మధ్యన ధోనీ bat పట్టుకుని ఎడాపెడా బట్టలుతికినట్టుతికేసేవాడు. జట్టుకు నాయకుడు అయ్యాక నెమ్మదిగా ఆడటం మొదలెట్టాడు. ఇది మా అన్నదమ్ములెవ్వరికీ మింగుడుపడలేదు. ఆ మధ్యన ఒక test match మేమందరం కలిసి చూస్తుండగా ఒక batsman out అయ్యి, ధోనీ వచ్చాడు. అప్పుడు మా తమ్ముడు పక్కనుండి వచ్చి, "ధోనీ ద్రావిడ్ role కి వచ్చాడు, ధోనీ ద్రావిడ్ గా నుంచున్నాడు. ధోనీ ద్రావిడే అయిపోయాడు. ఇప్పుడు మీరు పూర్తిగా ద్రావిడ్ గా మారిపోయిన ధోనీని చూస్తారు", అన్నాడు (చంద్రముఖి cinema పతాకసన్నివేశాన్ని అనుకరిస్తూ).

చిత్రాల్లో నాటకీయతను ఆధారంగా చేసుకుని హాస్యాన్ని పండించడం ఒక ఎత్తు. ఒకసారి ఏదో చిత్రంలో కథానాయకుడిని చంపడానికి పదిమంది దుండగులు వచ్చి కొట్లాటకు దిగుతారు. కానీ నాయకుడు మీదకు మాత్రం ఒక్కోసారి ఒక్కొక్కళ్ళే వస్తారు. ఇది చూసిన ఒక పెద్దాయన, "ఇదేమైనా ధర్మయుద్ధమారా? నలుగురూ కలిసి ఒక దెబ్బేస్తే చచ్చూరుకుంటాడుగా", అని అడిగారు.

చిన్నప్పుడు ఎండాకాలం సెలవుల్లో ఎదురింట్లో పిల్లలందరూ చేరారు. అప్పట్లో చిరంజీవి నటించిన "దొంగమొగుడు" అనే చిత్రం cassette తెచ్చి చూద్దామని అల్లరి చేశారు. చూశారు, చూశారు పెద్దాయన, ఎంతకీ పిల్లలు మాట వినకపోతే, "దొంగమొగుడూ లేడు, తత్తుకొడుకూ లేడు. పొండిరా వెధవల్లారా. వేషాలేస్తున్నారు", అన్నారు. దెబ్బకు పిల్లలంతా నోరు మూసుకుని మళ్ళీ జగదేకవీరుడు అతిలోకసుందరి విడుదలయ్యేంతవరకు తెరవలేదు.

మన తెలుగు చలనచిత్రాల్లో దాదాపు అన్ని కథలూ మనకు తెలిసినవే మళ్ళీ తీస్తూ ఉంటారు. ఏమైనా అంటే, treatment కొత్తగా ఉంది అంటారు. ఇది అందరికీ తెలిసిన విషయమే. ఒకసారి మా అన్నయ్య చిత్రకథను ముందుగానే ఊహించి చెప్పాడు. అనుకున్నట్టే చివరికి ప్రతినాయకుడు కథానాయకుడి మిత్రుడే. "చూశార్రా? నేను చెప్పినట్టే జరిగింది", అన్నాడు. వెంటనే మఱొక అన్నయ్య లేచి, "ఊరుకోరా...పౌండ్రకవాసుదేవుడిలాగా నీ డబ్బా...అది అందరికీ తెలిసిందే...", అన్నాడు. ఎక్కడినుండో పౌండ్రకవాసుదేవుడిని పట్టుకొచ్చి ఉపమానం చెయ్యడం చూసి నాకు భలే నవ్వొచ్చింది.

ఇహ మొగుడూపెళ్ళాల వెటకారానికైతే లోటేముంది. గీతాంజలి చిత్రం వస్తోంది. మా పక్కింటావిడ ఆ విషయం తెలుసుకుని భర్తతో, "ఏవండీ...గీతాంజలి cinema పెట్టండి. cancer patient లాగా నాగార్జున చాలా బాగా చేశాడు", అంది. వెంటనే ఆయన, "వాడు చేసేదేముందే...ఎలాగా cancer patient లాగే ఉంటాడుగా...", అన్నాడు. (ఇది కేవలం పరిహాసానికి మాత్రమే అని చదువర్లు గమనించాలి...ఏ మొగుడు మాత్రం భార్య ఫలానా hero బాగున్నాడు అంటే ఒప్పుకుంటాడు? :) )

నా చిన్నప్పుడు JD చక్రవర్తి నటించిన చిత్రం ఒకటి "పేరు పెట్టకుండానే" విడుదలైంది. ఆ చిత్రం ఎలాగుందో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలంతో నేనూ, మా తమ్ముడు మా పనమ్మాయిని, "లక్ష్మీ! గెడ్డం చక్రవర్తి కొత్త cinema ఎలాగుంది?", అని అడిగాము. దానికి, "ఏ cinema?...ఓ దిక్కుమాలిన cinemaనా?" అంది. పేరుకు నోచుకోని cinemaని "దిక్కుమాలిన cinema" అనచ్చు అనే ఆలోచన మాకెందుకు తట్టలేదా అని మేమిద్దరం రెండు రోజులు బాధపడ్డాము.

కొంచెం ఎదిగాక కుఱ్ఱాళ్ళు (నేనూను :) ) మరీ ముదిరిపోతారు. ఇలాంటి వాళ్ళల్లో మా మిత్రుడొకడున్నాడు. వాడు చిన్నప్పుడు "దాన వీర శూర కర్ణ" చిత్రం పైన సంధించిన హాస్యాస్త్రానికి ఎవరైనా ముక్కున వేలేసుకోవలసిందే. ఆ చిత్రంలో బుల్లికర్ణుణ్ణి పట్టుకుని రాధ, "ఏ తల్లి నిను కన్నదో" అని ఒక పాట పాడుతుంది. సి.నా.రే సాహిత్యంతో లలితంగా సాగే ఈ పాట మధ్యలో ఒక చోట "నా వరాల తొలిపంటగా నీవు నా ఇంట వెలశావురా" అని అన్నప్పుడు, పక్కన అధిరధుని పాత్రను ధరించిన చలపతిరావు వచ్చి మీసాలు మెలేస్తాడు. పక్కనుండి నా మిత్రుడు, "అబ్బా...నువ్వెందుకు మీసాలెగరేస్తున్నావు?", అన్నాడు.
 

సూపెర్ స్టార్ కృష్ణ నటించిన అగ్నిపర్వతం చిత్రం చూసే ఉంటారుగా. ఆ చిత్రంలో పదే పదే జమదగ్ని అనే పాత్రలో కృష్ణ "అగ్గి పెట్తుందా?" అని అడుగుతూ ఉంటాడు. అది చూసి చూసి ఒక పెద్దాయన, "అగ్గి పెట్టి కూడా లేదు కుంకా, నువ్వులు జమదగ్నివా?" అన్నారు. నాకు నవ్వాగలేదు.

మనవాళ్ళు పాటల్ని కూడా వదలరు. "ఆనంద్" చిత్రంలో హరిహరన్, చిత్ర పాడిన "యమునాతీరం" పాట నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోవడానికి వేటూరి సాహిత్యం, రాధాకృష్ణన్ సంగీతం, శేఖర్ కమ్ముల దర్శకత్వం, కమలిని ముఖర్జీ అభినయం మొ. కారణాలు ఉండేవి. ఆ తఱువాత మా అన్నయ్య వ్యాఖ్య అన్నిటికంటే పెద్ద కారణమైంది. గమనిస్తే హరిహరన్ "మనసు కథా" అని ఒక్కోచోట ఒక్కోలాగా పాడతాడు. వినీవినీ మా అన్నయ్య, "హరిహరన్ పాడుతున్నప్పుడు మనసులో...'ఓరి శ్రోత...నేను ఇందాకటిలాగా అంటాననుకుంటున్నావు కదా? ఈ సారి ఇలా అంటాను చూడూ' అనుకుంటాడా ఏమిటిరా? పాడినట్టు మళ్ళీ పాడడు?" అన్నాడు.

మఱొక సారి ఇళయరాజ స్వరపరిచిన ఒక శ్రావ్యమైన పాట వింటున్నాను (ఏదో చెప్పను). పక్కనుండి నా మిత్రుడు వచ్చి, "ఒరేయ్, ఈ పాట వినరా...తద్దినం మేళాన్ని పట్టుకుని పాటంటాడేమిటిరా ఇళయరాజ?", అన్నాడు. అప్పటినుండి నాకు ఎంతో ఇష్టమైన ఈ పాటని కాస్త వ్యవధినిచ్చి వినాల్సొచ్చింది. నా మిత్రుడొకడు ("పులి" చిత్రం విడుదలయ్యాక) bank నుండి అప్పు తీసుకుని ఇల్లు కట్టుకున్నాడు. ఆ విషయం మిత్రబృందంతో చెప్తూ, "అయ్యలారా...అమ్మలారా...నా దగ్గరున్నదంతా ఊడ్చిపెట్టి ఇల్లు కొన్నాను. ఏమైనా అత్యవసరమైన ఖర్చు వచ్చిపడితే నేను మీ గుమ్మాల్లోకొచ్చి రెహ్మాన్ పాటలని పాడతాను", అన్నాడు. "రెహ్మాన్ పాటా?" అని అనుకుంటుండగా..."అదే...'అమ్మా...తల్లే...నోటు-ముత్యాల్ రాల్నియ్యవే...' అని కానీ, 'అమ్మ...అమ్మ...' (హమ్మ...హమ్మ...) అని కానీ పాడతాను", అన్నాడు.

మా చిన్నప్పుడు ఒక ఆట ఉండేది. ఈ ఆటకు మూలం "వివాహభోజనంబు" చిత్రంలో కీ. శే. జంధ్యాల వ్రాసిన ఒక సంభాషణం. ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం, సుత్తివేలు ఒకరిని ఒకరు నిందించుకుంటూ, "ఒరేయ్, నువ్వు రామాయణంలో శతృఘ్నుడి type. పేరుకే తప్పితే పాత్రేమీ లేదు" అంటాడు ఒకడు. దానికి, మఱొకడు, "ఒరేయ్, నువ్వు భారతంలో దుర్యోధనుడి తొంభైమూడో తమ్ముడివి. నీ పేరు కూడా ఎవరికీ తెలియదు", అంటాడు. అదే ఆధారంగా మా అన్నయ్య, బావ ఒక ఆట మొదలెట్టారు. ఏదైనా చిత్రం రావడం మొదలు...అందులో అస్సలు ముక్కూమొహం తెలియని నటుల పేర్లను ఒకరికి ఒకరు ఆపాదించుకోవడం ఆట. ఆ పరంపరలో దొరికిపోయిన నటులు...శ్రీధర్ (ముత్యాలముగ్గు చిత్రంలో కథానాయకుడు), రాజీవ్ కనకాల (Jr. NTR చిత్రాలు వచ్చేంతటి వరకు చిన్నచిన్న పాత్రలు వేసేవాడు), కీ. శే. రాజా (ధారావాహికలో నటించేవాడు), కీ. శే. అచ్యుత్ (బుల్లితెర megastar) మొదలైనవాళ్ళు. ఇంకా కొంతమంది పేర్లైతే నాకు ఇప్పటికీ తెలియనే తెలియవు. సన్నివేశం మొదలవగానే, "ఒరేఇ..బావొచ్చేశాడురా..." అని మొదలెట్టడం. (ఈ ఆట ద్వారా ఎవరినో అవమానించాలనే ఉద్దేశం లేదు. వాళ్ళకు ఆ వయసులో అంత ఊహ కూడా తెలియదు.)

ఇవన్నీ చూసి/విన్నమీదట నాకు TV చూస్తే మా gang అందరితోనూ కలిసి చూడాలనిపిస్తుంది. లేకపోతే, చూసినట్టుండదు.

సినిమా పాటల్లో మళ్ళీ మళ్ళీ కనబడే పదాలు, భావాలు

"చలనచిత్రగీతాలలో పదభావపౌనఃపున్యము" అని ఈ టపకు నామకరణం చేద్దామని అనుకుని, చదివే ఆ ఇద్దరు-ముగ్గురు కూడా, "ఇదేదో గ్రాంధికం గోలలాగా ఉంది. light తీసుకుందాము.", అనుకుంటారని కొంచం మామూలు మాటల్లో టైటిల్-ప్రదానం చేశాను. ఇంతకీ విషయం ఏమిటి అంటే ఈ మధ్యన తెలుగుపాటలు వినీ వినీ, "ఈ నవసినీకవులకు ఇంక వేరే పదాలు/భావాలు దొరకవా? ఎంతసేపు ఇవే పట్టుకుని తిప్పితిప్పి వ్రాస్తూ ఉంటారు.", అని అనిపించింది. అందుకే సినిమాకవులకు ఉన్న ఊతపదాలు, ఉత్తిపదాలు, ఊదరగొట్టే పదాలు, ఊరిపోయిన పదాలు, రొటీనైపోయిన భావాలు, రోత పుట్టిస్తున్న, రోగాలు పట్టిన భావాలు ~ వీటి గురించి వ్రాద్దాము అని నిర్ణయించుకున్నాను.

తెలుగు వ్యాకరణం పుట్టినప్పటినుండి కవిత అంటే పద్యాలు అనే అర్థంగా ఉందేమో! నన్నయ్య పదకొండవ శతాబ్దం నుండి పద్యాలు వ్రాయటం మొదలుపెట్టాడు. ఆ తరువాత పదునాల్గవ శతాబ్దంలో పదకవితాపితామహుడు అన్నమయ్య కర్ణాటక సంగీతాన్ని ఆధారంగా కవిత్వాన్ని అల్లడం మనకు తెలుసును. ఈ రెండింటికీ పెద్ద తేడా లేదు. యతిప్రాసాదినియమాలతో రెండూ వ్రాసేవారికి ఒక పందిరి కట్టేవి. ఆ పందిరిపైన కవులు పదాలను తీగెలుగా చేసి కవితలను అల్లేవారు. ఒకచోట గణాలు ఉంటే, మరొక చోట రాగాలు ఉండేవి ~ రెండూ లయను (స్వరాలను) అందించడం కోసమే!

నేను తొమ్మిదో తరగతిలో ఉండగా, "ఊతపదాలు, వ్యర్థపదాలు" అనే ఒక పాఠ్యాంశాన్ని చదువుకున్నాను. అందులో, నన్నయ్య, తిక్కన, పోతన, వంటి మహాకవులు ఛందస్సు కోసం అక్కడక్కడా అనవసరమైన పదాలను పెట్టి కవితలు పూర్తిచేసేవారని, కొందరికైతే కొన్ని గణాలకు ready-made పదాలు ఉండేవి అని రచయిత చెప్పగా చదివాను. అది బహుశ: నిజమేనేమో! నాకూ పద్యాలు వ్రాయడంలో అనుభవం ఉంది కాబట్టి కొంతవరకు నేనూ గ్రహించగలను. ఇలాగ ఛందస్సు అనే గోడల మధ్యన వ్రాసే కవిత్వం యాంత్రికమైపోతోందని, కృష్ణశాస్త్రివంటి కవులు వీటిని ధిక్కరించి అప్పటికి సామాన్యమైన (గ్రాంధికం కాని) తెలుగులో భావకవితలను వ్రాయటం ప్రారంభించారు. అప్పట్లో ఛాందసులుగా పేరుబడిన పద్యకర్తలు కొందరు దీన్ని తీవ్రంగా ఖండించి భావకవిత్వానికి వ్యతిరేకంగా పుస్తకాలు కూడా ప్రచురించారు. ఐనప్పటికీ ప్రజాదరణ వలన భావకవిత్వానికి క్రమేపీ ప్రాచుర్యం లభించింది. ఈ పాటలను కొందరు దర్శకనిర్మాతలు స్వరకల్పన చేయించి తమ చిత్రాలలో వాడుకున్నారు కూడా! ప్రజలు భావకవిత్వాన్ని ఎంతగానో ఆదరించడంతో చలనచిత్రాలలో కూడా అవే మొదలయ్యాయి. చాలా రోజులపాటు మొదట కవి పాటవ్రాసి ఇస్తే అప్పుడు సంగీతదర్శకుడు దానికి బాణీ కట్టడం జరిగింది.

కొన్నాళ్ళకు ఇతరభాషల్లో హిట్టయిన పాటలను తెలుగులోకి అనువదించే ప్రయత్నంలో భాగంగా మొదట బాణీ ఇచ్చి తరువాత దానిలో ఇమిడేట్టు పాటలు వ్రాయడం ప్రారంభించారు.  "పద్యాలు/పదకవితలు వ్రాసేటప్పుడు గణవిభజన చేసి, స్వరనియమాలను పాటిస్తూ వ్రాయడం వలన, భావాస్వేఛ్ఛ కంటే భాషాబంధనాలకు ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఉంది", అన్న విషయం మళ్ళీ మొదలైనది. ఇప్పుడు అవే బంధనాలు ముందుగా అల్లిన బాణీలుగా అవతరించాయి. సంగీతదర్శకుడు ఏదో ఒక పాశ్చాత్యబాణీ తెచ్చుకొచ్చి ఇందులో నువ్వు పదాలను నింపవయ్యా అంటే అప్పుడు కవులు మాత్రం ఏం చేస్తారు? దొరికిన అరకొర పదాలే నరికి ఇరికించి బరికేస్తారు. ఇందులో కొంచం వాడుకలోలేని పదాలు వచ్చినా, "ఏమిటయ్యా ఇది? తెలుగు text-book అనుకుంటున్నావా? కాస్త మామూలు మనిషికి అర్థమయ్యేలాగా వ్రాయి", అని పాటకారులని ఇబ్బంది పెడుతున్నారు. సినిమాకథల్లో కొత్తదనం లేకపోవడంతో అటు భావాలకు, బాణీలనూ/so-called వాడుకభాషనూ సంకెళ్ళుగా తగిలించడంతో ఇటు భాషకు స్వేఛ్ఛ లేకుండా తయారయ్యింది. దీంతో దిక్కుతోచని కవులు, "మనసు, వయసు, తెలుసు, అలుసు, సొగసు", "చిలుక, అలక, మొలక", "చెలియ, సఖియ", "అలుపు, గెలుపు", "వలపు, తలపు", "భామ, ప్రేమ, ధీమ" వంటి ready-made పదసమూహాలను జేబులో పెట్టుకుని పాటలు వ్రాస్తున్నారు. అక్కడక్కడా అవసరం లేకపోయినా సరే "ఏ" తగిలిస్తూ ఉంటారు. ఉదాహరణకి: "నా మనసు నీది" అందామనుకున్నప్పుడు సంగీతదర్శకుడు "లా లలలా లాల" అని రావాలి అని అంటే అప్పుడు కవి "నా మనసే నీది" అంటున్నాడు. అంటే, "మనసు ఒక్కటే నీది, తనువు వేరేవాళ్ళది", అనా? లేక, "నా మనసొక్కటే నీది, వేరే వాళ్ళ మనసులపైన నీకు హక్కు లేదు", అనా? అది వ్రాసేవాడికి, OK చెప్పేవాడికి, పాడేవాడికి, వినేవాడికి, award ఇచ్చేవాడికీ కూడా అంతుపట్టని అనవసరమైన విషయం. ఒక్కసారి "నా హృదయం నీది" అంటే సరిపోతోందే అని, ఆగి ఎందుకు ఆలోచించరో నాకు అర్థం కాదు. అలాగే "మరి", "ఇంక", "ఇక", "అంట", "అట" వంటి పదాలు ఎక్కడ పడితే అక్కడ వడ్రంగి చెక్కముక్కలమధ్యలో ఖాళీని నింపడానికి మక్కు పెట్టినట్టు పెడుతున్నారు.

సిరివెన్నెల, వేటూరి, వెన్నెలకంటి, భువనచంద్ర లాంటి సీనియర్లను వదిలేస్తే తక్కినవాళ్ళు యతి గురించి అసలు ఎప్పుడో మరిచిపోయారు. ప్రాస కావాలి. ఉదాహరణకు "బన్ని, చున్ని, పిన్ని" వంటి పదాలను కలిపి ఒకాయన పాట వ్రాస్తే అది సూపర్~డూపర్~హిట్టయ్యింది. "వినేవాడిననాలి అసలు", అనిపించింది. దీనికి కొంతవరకు సినిమాహీరోలను అనాలి. మహాపండితుడు, సామవేదం షణ్ముఖశర్మగారు ఒక చక్కని పాటని "మేలుకొలుపు తొలిరాగం సూర్యోదయం", అని వ్రాస్తే ఆ కథానాయకుడు "మేలుకొలుపు అనేది సంస్కృతపదం. ఇది సామాన్యులకెలాగ అర్థమవుతుంది?", అని అడిగాడట. ఆయన దాన్ని "పల్లవించు తొలిరాగం సూర్యోదయం", అని మార్చాల్సివచ్చిందట. అప్పుడు ఆ హీరో, "పల్లవించు అనేది తెలుగుపదం. ఇది సామాన్యూలకందరికీ అర్థమవుతుంది", అని మెచ్చుకున్నాడట. అమెరికాలో చదివిన ఆ అబ్బాయికి మేలుకొలుపు అచ్చతెలుగుపదమని, పల్లవించు అనేది సంస్కృతం నుండి వచ్చిన పదమని తెలియనప్పుడు ఎందుకు నా పనిలో వేలు పెట్టాలి అని ఒక పత్రికకు ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూలో వాపొయాడు ఆ మహానుభావుడు. ప్రస్తుతతెలుగుసినిమాకవులకు పూజ్యుడనిపించుకుంటున్న వేటూరి ఒకసారి ఇలాగ అన్నారు: "తెలుగు సినిమా పాట పాంచాలి లాంటిది. ఆమెకు ఐదుగురు భర్తలు. సంగీతదర్శకుడు, నిర్మాత, చిత్రదర్శకుడు, హీరో, వారి బంధువులు ~ తెలుగుసినిమాపాటకు భర్తలు". ఆ మధ్యన "ఏయ్ చికీతా కొమొస్తాస్" అనే పాట ఎందుకు అలగ వ్రాశారండి అని అడిగితే "హీరో వచ్చి, Spanish భాషలో దీని అర్థం 'ఏయ్ పిల్లా ఏట్ఠాగున్నావూ?' అని కాబట్టి అలాగ వచ్చేలా వ్రాయండి" అన్నాడని చెప్పారు ఆయన. ద్రౌపదికి అయితే పూర్వజన్మపుణ్యం వలన ఐదుగురుభర్తల ఉన్నా పాతివ్రత్యానికి ఏమీ భంగం కలగలేదు. ఇప్పుడు వచ్చే సినిమా పాటలను ద్రౌపదితో కాక వేరే రకం స్త్రీలతో పోల్చాల్సి వస్తోంది.

ఇన్ని కత్తుల మధ్యలో నడుస్తున్నా కూడా కవితకు న్యాయం చేసేవాళ్ళూ లేకపోలేదు. ఉదాహరణకు నేను వేటూరి పేరు చెప్తే ముక్కూ, చెవీ, నాలుకా ఇత్యాది శరీరభాగాలను కోసేసుకుంటాను కానీ, భాషకు, భావానికి సమతుల్యం చేకూర్చడంలో నేను సిరివెన్నెలకు వీరాభిమానిని. ఒకప్పుడు వేటూరి కూడా అలాగ వ్రాసేవారు. అయితే వృద్ధాప్యంవలనో ఏమో ఈ మధ్యన భాషకు అంత న్యాయం చేకూర్చట్లేదు అని నా అభిప్రాయం. నాకు పరిచయం ఉన్న ఔత్సాహికపాటకార్లు నన్ను తమ పాటలపై అభిప్రాయం అడిగినప్పుడు, "ఎందుకు ఇలాగ పదాలను ఇరికించావు?", అని అడిగితే, "ఇది మా చేతుల్లో లేదు. దర్శకనిర్మాతలు/సంగీతదర్శకుడూ దీన్ని ఇలాగ మార్చారు", అని చెప్తున్నారు. పాపం, వారినీ అనుకోవడానికి ఏమీ లేదు. "నువ్వు ఇలాగ నా పాటని మారిస్తే ఒప్పుకోను. నీకు కష్టమైతే పో", అని ధిక్కరించే స్థాయికి ఎదగాలంటే, "నేను నా ఇష్టమొచ్చినట్టు నీ పాటని మారుస్తాను. నీకు కష్టమైతే పో", అనే తుఘ్లక్లకు తలవొంచాల్సిందే. స్వయంగా నాకు పాటలు వ్రాయాలని ఉన్నా, నేను సినిమా ప్రపంచం జోలికి పోనిది అందుకే. తరాలు మారినా నాకు పోతన తత్వం నచ్చింది. "బాలరసాలనవపల్లవకోమలకావ్యకన్యకం" అని ఆయన సంస్కృతపదాలతో ఆఛ్ఛేదించి చెప్పినది: "నేను ప్రేమతో కన్న నా కవితలను రాజులకిచ్చి ఆ పడుపుకూడు తినడం కంటే రైతుగా మిగిలిపోవడం మంచిది", అని. "ఈనాటి సినిమాకవిత్వం broiler-chicken లాంటిది. పెంచుకునేది ప్రేమతో కాదు, ఆశతో", అని ఒకాయన చెప్పాడు. నిజమేనేమో అనిపిస్తుంది.

నింద మొత్తం సినిమావాళ్ళమీదా, కవులమీదా వేసేస్తామా? లేదండీ. ప్రేక్షకులను కూడా తీవ్రంగా విమర్శించాల్సిన అవసరం ఉంది. పాటలు విని ఊరుకున్నా ఫరవాలేదు కానీ, అవి పిల్లలకు మప్పి మరీ stage మీద పాడిస్తున్న మహామహిమాన్వితమాతృమూర్తులను, పిచ్చిపిచ్చిడాన్సులకు రెచ్చిపోయి చప్పట్లు కొడుతున్న ఆదర్శపితృమూర్తులను కూడా అనాలి కదా? అసలు కోడినంటూ తినేవాడు ఉంటేనే కదా, వాటిని ఎవడైనా వాటిని పెంచేది?

దినదినమూ దుర్దశకు దగ్గరవుతున్న ఈ తెలుగు సినిమా పాటలను ఎవరూ రక్షించలేరు అనిపిస్తోంది. కానీ, ఒకప్పుడు ఇదే పరిస్థితిలో "ప్యార్ హో రహా హై, చేయ్న్ ఖో రహా హై, నీంద్ జా రహా హై", వంటి ప్రయోగాలను తిప్పితిప్పి వాడుకున్న హిందీ చిత్రాలు గుల్జర్, జావేద్ అఖ్తర్ పుణ్యమా అని ఇప్పుడు కొంచం కొత్తదనాన్ని అందుకున్నాయి. అలాగే ప్రాచుర్యం వచ్చిన నూతనతెలుగుసినిమాకవులలో కూడా ఎవరైనా కాస్త "వట్టి మాటలు కట్టిపెట్టి, గట్టి మేల్తలపెట్టవోయ్", అనుకుంటే ఇది తెలుగులో కూడా సంభవిస్తుంది అనే ఆశ ఉంది. ఒకప్పుడు అరిటిపండు ఒలిచి పెడితేనే తినే తెలుగుపాటలశ్రోతకు వేటూరి "పురుషుల్లోన పుంగవా" వంటి ప్రయోగాలను రచించడమే కాకుండా రుచింపజేశాడు! ఆయన అన్నట్టు "వెయ్ వెయ్ పునరపి బంధనం", అని ఎవరైనా తెలుగుపాటకారకుడు పూనుకోకపోతాడా అన్నదే నా ఆశ.

(ఈ వ్యాసంలో కనీసం ఒక డజను దుష్టసమాసాలు ఉన్నాయి. వాటిని "వాడుక భాషలో వ్రాద్దామనే" ప్రయత్నానికి పుట్టిన అక్రమసంతానంగా భావించి విడిచిపెట్టాల్సిందిగా నా మనవి.)

టీవీ420 లో బాలకోకిల

[

* ఈ చిట్టికథలోని పాత్రలు, సన్నివేశాలు అన్నీ కల్పితాలే.

* అక్కడక్కడ ట బదులు త, స బదులు చ type చేశాను. ఇది అనుకుని చేసినదే కానీ, typo కాదు. చిన్నపిల్లలు  ముద్దుముద్దుగా మాట్లాడటాన్ని అలాగ వ్రాశాను.

* ఇది ప్రస్తుతం తెలుగుచిత్రాలలో సాహిత్యం మీద ఒక satire. ఇందుకు lyricists, heroes, directors, audience లో ఎవరో ఒకరిది తప్పు అని నేను అనట్లేదు. ఐతే, ఈ పాటలవలన పిల్లలు ఎలాగ తయారవుతున్నారో చెప్పే ప్రయత్నం మాత్రమే!

* ఇందులో ఏ ఒక్క హీరోనో, lyricistనో, anchorనో కించపరచాలనే ఉద్దేశం నాకు లేదు. అందరినీ కలిపే ప్రశ్నించాలనే ప్రయత్నం తప్పితే!

* మీ మనసు నొప్పించేట్టు ఎక్కడైనా వ్రాసుంటే నన్ను క్షమించండి. నా ఉద్దేశం అది కాదు. దయచేసి మీరు మీకు బాధ కలిగించిన విషయం చెప్తే నేను సరిచేసే ప్రయత్నం చేస్తాను.
* రుగ్మత్ అంటే రోగం, మిషా అంటే నెపం!

]

Anchor: Welcome to the best singing competition on TV -  బాలకోకిల. ఈ కార్యక్రమం ద్వారా మనం చిన్నారులలో ఉన్న talentని  TVకి ఎక్కిస్తున్నాము. ఈవేళ్టి episodeలొ ఆరు సంవత్సరాలలోపు బాలబాలికల చేత ఒక వినూత్నమైన ఆట ఆడించి, వారి చేత పాడించబోతున్నాము. ఈ కార్యక్రమానికి judge గా వస్తున్నారు ముగ్గురు ప్రఖ్యాతి గాంచిన lyricists - వే-టూ-రా,  ఇంద్రబోసు, పొట్టిబట్ల, బూతుమందిర! వీళ్ళందరూ సార్థకనామధేయులై మన తెలుగుపాటను వాళ్ళ భుజాలపై నడిపిస్తున్నారు అన్న సంగతి ప్రత్యేకించి చెప్పనక్కరలేదు.

ఈ కార్యక్రమంలో పాడటానికి screening దాటి వచ్చినవారు: బేబీ నటాష, బేబీ మిష, మాష్టర్ రుగ్మత్, మాష్టర్ ఆర్కుట్. ముందుగా ఆ చిరంజీవుల parentsతో పరిచయాలు. మీరు మీ పిల్లల పేర్లకు అర్థాలు, ఆ పేర్లు ఎందుకు పెట్టారో చెప్పండి.

నటాష తల్లి: నాకు cinema heroine కావాలని ఆశ ఉండేది అండి. అది ఎలాగూ కుదరలేదు అని, "నటించాలనే ఆశ"కు చిహ్నంగా మా అమ్మాయికి నటాషా అని పేరు పెట్టాను.

మిష తండ్రి: నాకు నిష అనే పేరు పెడదామనిపించింది. కానీ, numerologist mతో start అయ్యే పేరు పెట్టమంటే, మిష అని పెట్టాను. దానికి అర్థమేమైనా ఉందేమో నాకు తెలియదు.

రుగ్మత్ తల్లి: మా తాతగారు ఆయుర్వేదంలో ఏవో శ్లోకాలు చదువుతుంటే రుగ్మత్ అనే పదం వినిపించి నచ్చి పెట్టుకున్నాను. అది ఏదో మూలిక పేరు అయ్యి ఉండచ్చును.

ఆర్కుట్ తండ్రి: నేను, మా ఆవిడ orkut లో కలుసుకున్నాము. మా ప్రేమకు సాయపడిన ఆరొకుత్ కి చిహ్నంగా వాడికి ఆ పేరు పెట్టాము.

చాలా బాగున్నాయి అండి పిల్లల పేర్లు. నాకు బాగా నచ్చాయి. మా అమ్మ, నాన్న నాకు ఇంత creative పేరు పెట్టలేదని బాధగా ఉంది. ఓ, ఇంతకీ నా పేరు చెప్పలేదు కదా - ఉదయసుమ - అంటే పొద్దున్నే పూసే పువ్వు.

ఇప్పుడు gameలోకి enter అవుదాము. ఇక్కడ డబ్బాలో బోళ్డు చీటీలు ఉన్నాయి. వీటిల్లో ఏదో ఒక చీటి తీసి, అందులో ఏ అక్షరం ఉంటే ఆ అక్షరంతో పాట పాడాలి. దానికి మా judges feedback ఇస్తారు. We will be back right after a break..

[break తరువాత]

మొదటగా నటాషా వెళ్ళి ఒక చీటీ తీసింది. అది తీసి తిన్నగా వెళ్ళి ఉదయసుమ చేతుల్లో పెట్టింది. 

ఉదయసుమ: అదేంటమ్మా ఏ letter ఉంది?

నటాష: నాకు తెలుగు చదవడం రాదు aunty. అందులో ఏముందో చెప్తే అప్పుడు పాట పాడతాను

ఉదయసుమ: [ఖంగు తిని ఆ చీటి తెరిచి] "అ" తో పాట పాడాలి నటాష!

నటాష: "అ అంతే అంలాపురం, ఆ అంతే ఆహాపురం ... పాలకొల్లు చేరినప్పుడే పిల్లడో పైతజారుదెక్కువాయెరో.."

ఉదయసుమ: Mind-blowing, amazing నటాష. చాలా చక్కనైన పాట పాడావు. ఇప్పుడు ఈ పాట గురించి judge ఇంద్రబోసు గారు ఏమంటారో చూద్దాము.

ఇంద్రబోసు: ఈ పాట మన తెలుగుజాతి గర్వించదగినది. వేటూరి గారు ఈ పాటని పలకగా చేసి మనకు మళ్ళీ కొత్తగా అ,ఆ,ఇ,ఈ లు నేర్పించారు. ఒక్కోసారి నాకు inspiration తక్కువయ్యింది అనిపిస్తే ఈ పాట వింటుంటాను. చక్కని పాటను ఎంచుకున్నావమ్మా! ఐతే, నిర్మాణాత్మకమైన సూచనలు ఇవ్వడం నా ధర్మం కాబట్టి చెప్తున్నాను - నువ్వు ఉచ్చారణ విషయంలో కృషి చెయ్యాలి. "అంటే" ని "అంతే" అని, "పైటజారుడు" అనే గొప్ప ప్రయోగాన్ని "పైతజారుదు" అని తప్పుగా పలికావు.

[అనగానే ఒక్కసారి screen freeze అయ్యి నటాష మొహం, judge మొహం, నటాష తల్లి మొహం మార్చి మార్చి కనిపిస్తాయి. background లో serial-killer కి మరణశిక్షవేసేటప్పుడు మ్రోగే బాజా ఒకటి మ్రోగుతుంది. ఆ తరువాత commercial break.] 

[break తరువాత]

ఇంద్రబోసు: ఐనా సరే, నీకు నేను పదికి తొమ్మిది మార్కులు వేస్తున్నాను.

ఉదయసుమ: Excellent నటాష! ఇప్పుడు మన తరువాత contestant ఆర్కుట్.

ఆర్కుట్: [చీటి తీసి చదివాడు] "బు".

ఉదయసుమ: అదేంటమ్మ మేము "ఉ" తో ముగిసే letters వ్రాయలేదే [అని చీటి తీసి చూసింది]. ఇది "బు" కాదమ్మ, "ఋతువు"లో "ఋ".

ఆర్కుట్: aunty, నాకు ఋ తో పాటలు రావాంటీ [అని ఏడవటం మొదలుపెట్టాడు]

ఉదయసుమ: ఐతే నీకు zero marks వస్తాయి.

[అనగానే మళ్ళీ screen freeze అయ్యి, judges, anchor, participant, audience మొహాలు మార్చి మార్చి చూపిస్తూ background లో నెమ్మదిగా డప్పులు మ్రోగుతాయి]

వే-టూ-రా: అమ్మా, పెద్దవాడిని, నేను చెప్తున్నాను ధర్మం. వేలకు వేలు పాటలు వ్రాసినవాడిని నాకే ఋ-తో పాటలు రావు. ఈ చిరంజీవికి ఏం వస్తుంది. నాయనా, నీ పేరు "ఆ" తో మొదలవుతుంది కాబట్టి ఆ అక్షరంతో పాడు!

ఆర్కుట్: [single ఇడ్లీకి రెండో సారి చట్నీ వేస్తే వెలిగిపోయినట్లు మొహం వెలిగిపోతూండగా] thank you, grandpa. "ఆకలేస్తే అన్నం పెడతా అలిసొస్తే ఆయిల్ పెడతా, మూడొస్తే ముద్దుల్పెడతా కుర్రోడా ... wife అన్నమాట మా వంశంలో లేదు...."

ఉదయసుమ: చక్కని పాటను ఎంచుకున్నావు ఆర్కుట్! మరి judge వే-టూ-రా గారు ఏమనుకుంటున్నారో విందాము. అంతకు ముందు ఒక చిన్న commerical break.

[break తరువాత]

వే-టూ-రా: బాబూ, ఈ వయస్సులో కూడా నాకు లేచి dance చెయ్యాలనిపించే పాట పాడావు. నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఐతే, ఇలాంటి పాటలు out-going ఆడపిల్లలు పెళ్ళిచూపుల్లో పాడాలే కానీ, మగవాళ్ళు పాడకూడదు. అందుకు నీకు ఒక మార్కు తగ్గించి తొమ్మిది వేస్తున్నాను. 

ఉదయసుమ: ఇప్పుడు మన తరువాతి contestant మిషా.

మిషా: [వెళ్ళి ఒక చీటి తీసి] చ

ఉదయసుమ: "చ" అంటున్నావు, ఆ అక్షరంతో నీకు పాట రాదా?

మిషా: కాదు సుమ, చ-తో పాత పాడాలి. [అని ముద్దుముద్దుగా అని, మొదలెట్టింది] "చలిగా ఉందన్నాడే చల్లాకీ బుల్లోడు దుప్పట్లో దూరాడే మొగలాయీ మొనగాడు ... నైటంతా కితకితలే పెట్టాడు".

ఉదయసుమ: నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఈ పాట వచ్చినప్పటికి మిషా పుట్టి కూడా ఉండదు. మరి ఈ పాట ఎలాగ నేర్చుకుందో తెలుసుకోవాలి అనుకుంటే let's meet after the break.

[break తరువాత]

మిషా: మా mummy బాలకృష్ణ fan. నేను పుట్టకముందు బాలకృష్ణకు ఒక hit movie ఉందని, అందులోని పాట నా చేత stage మీద పాడించాలని mummy కోరిక.

[ అనగానే screen freeze అయ్యి, lights dim అయ్యి, focus మిషా తల్లి మీదకు వెళ్తుంది. ఆమెకళ్ళల్లో పుత్రికోత్సాహం ఆనందబాష్పాలుగా జారతాయి.]

ఉదయసుమ: బాలకృష్ణ చేసినన్ని variety movies తెలుగు industryలో ఎవరూ చెయ్యలేదు అన్నది జగమెరిగిన సత్యం. ఆదిత్య-369, భైరవద్వీపం, నరసిమ్హనాయుడు లాంటి వైవిధ్యమైన movies చేసిన బాలకృష్ణగారి పాట ఎంచుకోవడం అబినందనీయం!

పొట్టిబట్ల: మీ mummy కి బాలకృష్ణపై ఉన్న అభిమానానికి నా కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. ఈ పాట వ్రాసిన భువనచంద్రగారు నాకు మంచి స్నేహితులు. చక్కనైన తెలుగుపాటలు వ్రాయాలన్న ఆయన కోరిక ఇందులో కనబడుతుంది. "చల్లాకీ, దుప్పటి, మొగలాయీ" లాంటి పదాలు వాడటమే అందుకు సాక్ష్యం. ఈ పాటకు నీకు పది మార్కులు వేస్తున్నాను.

మిషా: [ఏడవటం మొదలుపెట్టి] uncle నాకు మరీ తక్కువ వేచారు. నాకు ఎనిమిది ఇవ్వి.

ఉదయసుమ: అదేంటమ్మ, నీకు 10 marks వేశారు కదా?

మిషా: ఓ, పది అంటే ten ఆ? నేను ఇంకా seven అనుకున్నాను. thank you uncle.

ఉదయసుమ: next మనకు తన తీయనైన పాటని వినిపించడానికి వస్తున్నాడు రుగ్మత్!

రుగ్మత్: [చీటి తీసి] నాకు "క్ష" తో పాట రాదు aunty

ఉదయసుమ: ఓ, మళ్ళీ ఇలాంటి క్లిష్టమైన అక్షరం వచ్చింది. మరి judge బూతుమందిర గారు ఏమంటారో చూద్దాము!

బూతుమందిర: వే-టూ-రా గారే మనందరికీ పూజ్యులు, ఆయన చెప్పినట్టు పేరు మొదలయ్యే అక్షరంతో పాట పాడితే సరిపోతుంది.

ఉదయసుమ: రుగ్మత్ "ర" తో ఏమి పాట పాడతాడో తెలుసుకోవాలి అంటే break తరువాత కలుసుకుందాము!

[break తరువాత]

రుగ్మత్: ఐతే నేను పాడతాను uncle. "రేయ్ నీయబ్బ, సాలే KD"

ఉదయసుమ: బాబూ, ఎందుకు తిడుతున్నావు? ఎవర్ని తిడుతున్నావు? "ర"తో పాట రాకపోతే వేరే అక్షరం ఇస్తాము.

రుగ్మత్: నేను తిత్తత్లేదు ఆంతీ. ఇది బాలకృష్ణ uncle act చేసిన ఒక్కమగాడు cinemaలోని పాట. మిషాకి బాలకృష్ణ పాట పాడితే 10 marks వచ్చాయి అని నేనూ ఆ uncle పాటే పాడాను!

బూతుమందిర: ఈ పిల్లాడి సమయస్ఫూర్తి అభినందనీయం! ఇతన్ని ప్రోత్సహిస్తే రేపటి ఎస్పీబీ అవుతాడు! రుగ్మత్, నీకు నేను పదికి పదకొండు మార్కులు వేస్తున్నాను.

వే-టూ-రా: అసంభవం. అలాగ ఎలాగ వేస్తారు? మీరు పక్షపాతబుద్ధి ప్రదర్సిస్తున్నారు.

[అనగానే screen dim అయ్యి, camera మార్చి మార్చి judges మొహాలు చూపిస్తుంది.]

బూతుమందిర: అయ్యా, మన తెలుగుసినిమాల్లో హీరోలు మీసాలు మెలివేస్తేనో, తొడలు కొడితేనో, pen విసిరితేనో విలన్లు గింజుకుగింజుకు చచ్చిపోతుంటారు. అలాంటి చిత్రాలకు పాటలు వ్రాసే మనకు "అసంభవం" ఏముంటుంది చెప్పండి. మీరు పెద్దమనసుతో ఒప్పుకోవాలి.

వే-టూ-రా: ఈసారికి క్షమిస్తున్నాను. కానియ్యండి.

[దెబ్బకు, audience అంతా చప్పట్లు కొడతారు. ఇది జీర్ణించుకోలేని మిగతా contestants ఏడవటం, వాళ్ళ parents వచ్చి ఓదార్చడం జరుగుతుంది. titles scroll అవుతాయి. ఇంతలో విజేత రుగ్మత్ stage మీదకు వచ్చి, "అమ్మా లేదు నాన్నా లేడు ..ఏక్ నిరంజన్" అనే గీతం పాడతాడు. అయ్యాక...]

ఉదయసుమ: నిజంగా అమ్మా, నాన్నా లేని వాడిలాగానే కాకుండా, ఉట్టి బేవార్స్ లాగా పాడావు నాయినా! నీకు మంచి భవిష్యత్తు ఉంది. Industry needs people like you! ఈ episode చూసి సంతోషించిన audienceని మళ్ళీ వచ్చే వారం episode లో మరికొందరు కొత్త contestantsతో కలుసుకుంటాము. Until then, bye bye!.

రాధ-మధు

ఈ కాలంలో "house wife" అంటే అదొక అవమానకరమైన శబ్దంగా మారింది. house-wife అంటే: "పొద్దున్నే భర్తని, పిల్లల్ని బయటకు పంపించేసి, ఇంకేమి పని లేకుండా టీవీ సీరియల్స్ చూస్తూ, 'అత్తగారిని, ఆడపడుచులని ఎలాగ ఇంట్లోంచి వెళ్లగొట్టాలి?, పుట్టింట్లో వదినపై అమ్మకు చాడీలు ఎలాగ చెప్పాలి?', లాంటి research topics పైన దృష్టిసారిస్తూ ఉండే ఆడది", అని అర్థం అని కొందరు భావిస్తున్నారు.

నిజానికి డబ్బు సంపాదించాలి అనుకుంటే భర్తకంటే ఎక్కువ సంపాదించగలిగే ఆడవాళ్ళు చాలా మంది అత్తమామల కోసం, భర్తా ఇష్టానుసారం, పిల్లల కోసం ఇళ్ళల్లో ఉంటున్నారు. వారిని గౌరవించేవారి కంటే వెటకారం చేసేవాళ్ళు ఎక్కువయ్యారు. ఉద్యోగం ఒకళ్ళు కాకపోతే ఇంకొకళ్ళు చేస్తారు, కానీ ఇంటికి నిండుదనం తీసుకురావాలంటే అందుకు ఆడదాని ప్రేమ, గుణమే అన్నిటికంటే ముఖ్యం అని నా నమ్మకం, అనుభవం.

సరే, ఇంక అసలు విషయానికి వస్తే, ఈ సీరియల్స్ అనేవి నిజంగా రోజురోజుకీ నీచంగా తయారవుతున్నాయి. Channels మారుస్తూ ads చూస్తుంటే, "నిన్ను నరికేస్తానే!", "నీ మొగుడితో నువ్వు ఎలాగ సుఖపడతావో చూస్తానే!", లాంటి భారీ డైలాగులు వినబడుతున్నాయి. వింటేనే అసహ్యం, చిరాకు, రోత ఇత్యాది భావాలు కలుగుతున్నాయి. మనం ప్రపంచానికి నేర్పాల్సింది ఏమిటి? పరులను ప్రేమించడం, పక్కవారి దృష్టికోణం నుండి ఆలోచించగలగటం - కానీ ఇవన్నీ వదిలేసి ఇలాగ పగ, ప్రతీకారం, కుతంత్రం చూపిస్తూ ఉంటే మనకు దైనందిన జీవితంలో కనబడే మామూలు విషయాల్లో కూడా తప్పులే కనబడతాయి.

ఈ రొటీన్ సీరియల్స్ కి భిన్నంగా నిజజీవితానికి దగ్గరగా ఉండే మంచి సీరియల్స్ తీసే ప్రయత్నం మా-టీవీ చేసిందేమో అనిపిస్తుంది. వాళ్ళ "రాధ-మధు" సీరియల్ కానీ, ఈ మధ్యన వచ్చిన "లయ" సీరియల్ గాని చక్కగా ఉన్నాయి. ఇద్దరు మనుషుల మధ్యలో అపార్థాలు ఎలాగా వస్తాయి?, దాన్ని నిజమైన ప్రేమతో ఎలాగ పరిష్కరించుకోవాలి?, కష్టం అంటే ఎలాగుంటుంది? - లాంటి ముఖ్యమైన విషయాలు ఎంతో సున్నితమైన మాటలతో, ముఖకవళికలతో చెప్పే ప్రయత్నం విజయవంతంగా చేశారు. నేనైతే రాధా-మధు సీరియల్ లో నాయికకి కి అభిమానిని అయిపోయాను. ఎప్పుడైనా ఎవరైనా, "నీ అభిమాన-తార ఎవరు?", అంటే "నిర్మలమ్మ", అని చెప్పేవాడిని, ఇప్పుడు ఈ అమ్మాయి అని [పేరు తెలియదు :( ] చెప్తున్నాను :) అందులో హీరో కూడా చాలా చక్కగా ఉన్నాడు. అతని పేరు కూడా తెలియదు, ఫోటో కూడా గూగులములో దొరకలేదు :(

చెప్పొచ్చేదేమిటి అంటే: "మీరు టీవీ సీరియల్ చూడాలని నిర్ణయించేసుకుంటే, ఈ రెండు ధారావాహికలనీ నేను సిఫారసు చేస్తాను"!

నేను హార్లిక్స్ తినను, త్రాగుతాను!

ఈ ఆదివారం నేను హోసూర్ వెళ్లాను. మా అన్నయ్య దగ్గర జ్యోతిష్యం నేర్చుకుందాం అని. గుండమ్మ కథ సినిమా వస్తుంటే చూస్తున్నాము. మధ్యలో ఒక హార్లిక్స్ యాడ్ వచ్చింది. "హార్లిక్స్ ఫర్ వొమెన్" అని. నాకు నవ్వు ఆగలేదు. అంతకు ముందు "జూనియర్ హార్లిక్స్", "హార్లిక్స్ ఫర్ మదర్స్" అని వచ్చినవి గమనించాను.

పక్కన ఉన్నా మా వదినని ఒక సందేహం అడిగాను, "వదిన, నువ్వు ఇప్పుడు మదర్ వి, ఎప్పటినుండో వొమెన్ వి కదా. నువ్వు ఏది తాగుతావు?". మా వదిన దానికి, "mothers హార్లిక్స్ అంటే అది గర్భిణులకు మాత్రామే", అంది. "ఓహో", అనుకున్నాను.

ఇలాగ ఇంక "horlicks for toddlers, vicenarians, tricenarian, quadragenarian, ... centenarian" అని ప్రొడక్ట్స్ వచ్చేస్తే ఎలాగా అనుకున్నాను. వెంటనే నాకు ఒక అద్భుతమైన ఐడియా వచ్చింది. అది అందరి జీవితాలనీ మార్చేస్తుంది. భవిష్యత్తులోకి వెళ్లి ఒక దృశ్యం చూసాను.

C:కష్టమర్ S: షాప్ ఓనరు

C: హార్లిక్స్ ఇవ్వండి.
S: ఏ హార్లిక్స్ కావాలి సర్

C: అదేమిటి? హార్లిక్స్ లో ఎన్ని రకాలు ఉన్నాయి?
S: ఇరవై నాలుగు రకాలు ఉన్నాయి సార్. మీది ఏ లగ్నం, ఏ రాశి?

C: అదెందుకు?
S: అందులోనే ఉంది అసలు విషయం. మీ రాశిని, లగ్నాన్ని బట్టి మేము హార్లిక్స్ స్పెషల్ గా తాయారు చేస్తున్నాము. ఉదాహరణకి మీది కుంభ లగ్నం అనుకోండి, మీకు లగ్నాధిపతి శని. హార్లిక్స్ ఆయనకీ ప్రీతి కరమైన విధంగా చేస్తాము. అంటే ఇనుము ఎక్కువగా ఉంటుంది, హార్లిక్స్ నల్ల రంగులో ఉంటుంది. అలాగన్న మాట.

C: ఓహో, ఐతే నాది తుల రాశి.
S: మహాచిలిపి. మీ రాశికి అధిపతి శుక్రుడేనా? ఐతే, మీకు కొంచం ములక్కాడల లక్షణాలు ఎక్కువగా ఉండే తులరాశి హార్లిక్స్ ఇస్తాను.

C: మా ఆవిడది వృషభ లగ్నమయ్య...
S: అబ్బా...భలే అదృష్టవంతులు సర్. వృషభ లగ్నం భార్య ఉండటం గొప్ప అదృష్టం. అస్సలు బద్ధకం ఉండదు. ఓర్పు ఎక్కువ. అందులోనూ, నా లాంటి కుంభ లగ్నం బద్ధకిష్టులకి మరీ మంచిది :)

C: ఏంటో, నువ్వు మరీ పోగిడేస్తున్నావు. మా ఆవిడని పొగిడితే నేను పొంగిపోతానోయ్.
S: (మనసులో: ఐతే వీడు ఆవిడకి లొంగిపోయాడు అన్న మాట.) అదేమిటి సర్. ఇల్లాలే ఈ జగతికి జీవనజ్యోతి అన్నారు.

C: అదేమిటి, ఏమైనా కొత్త LIC పాలసీ నా?
S: (ఇలాంటి బుర్ర తక్కువ వాళ్ళు మా షాప్ కి వస్తే అదే చాలు) మీరు మంచి జోక్ లు వేస్తారు సర్.

C: (తను వేసిన జోక్ ఏమిటో తనకే అర్థం కాక) ఇంక వృషభ లగ్నం వల్ల గురించి చెప్పు.
S: వృషభ లగ్నం వాళ్ళకి నోటి దురుసు ఎక్కువ అంటారు సర్. అందుకే ఈ వృషభ లగ్నం హార్లిక్స్ కొంచం మనిషిని కూల్ చేసే విధంగా తయ్యారు చేసారు. అలాగే మంచి బలం కూడా ఇస్తుంది, వాళ్లు బాలు పని చేస్తారు కదా. అస్సలు బద్ధకం ఉండదు మరి.

C: (మనసులో: కెలికితే అసలు విషయం దగ్గరకు వచ్చేసింది.) బాగుంది అయ్యా. ఐతే తుల రాశి హార్లిక్స్, వృషభ లగ్నం హార్లిక్స్ ఇవ్వవయ్యా.
S: అలాగే సర్. అదే చేత్తో మీ లగ్నం, ఆవిడ రాశి కూడా చెప్తే, అవి కూడా ఇస్తాను. ఒక పూట రాశి, ఒక పూట లగ్నం బట్టి తాగచ్చు. ఏమంటారు?

C: అద్భుతంగా ఉందయ్యా నీ ఐడియా. నా జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది ఇది. నాది మకర లగ్నం, మా ఆవిడది సింహ రాశి.
S: (అది సంగతి, ఇంట్లో వీళ్ళావిడ సింహం అన్న మాట). మకర లగ్నం అధిపతి కూడా శనే. ఐతే ఇదుగోండి మకర లగ్నం హార్లిక్స్.

C: ఇందులో శనికి నచ్చేవి ఉన్నాయా?
S: అయ్యో, అదేమీ మాట. అసలు శని మొత్తం ఇందులోనే ఉంది.

C: అదేమిటి?
S: అంటే, శనికి నచ్చేవన్నీ ఇందులోనే ఉన్నాయి.

C: మంచిది. మరి మా ఆవిడకి?
S: మీ ఆవిడకి సింహ రాశి హార్లిక్స్ ఇస్తాను సార్. దెబ్బకి ఆవిడ మేష రాశి అయిపోతుంది.

C: అదేమిటి?
S: అంటే, మేక లాగా మారిపోతుంది.

C: అబ్బే, మా ఆవిడ అంత గయ్యాళి కాదు కానీ, నాకు జాతకాలు అంటే ఉన్నా గురి కోసం తీసుకుంటున్నాను. (మనసులో: దేవుడా, ఈ హార్లిక్స్ ఐన మా ఆవిడనుండి నన్ను రక్షించేలాగా చూడు).
S: (మనసులో: నీ మొహం చూస్తుంటేనే తెలుస్తోంది బాబు నీ సంగతి.) మంచిది సర్. మీకు శని అంతా మంచిని చేస్తాడు సర్.